Powrót

Komunikat na Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom

6 stycznia 2025

Komunikat Przewodniczącego Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji
na Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom
przypadający w Uroczystość Objawienia Pańskiego 6 stycznia 2025 r.

Chrystus nadzieją dla świata

Umiłowani w Chrystusie Panu, Bracia i Siostry

1. Uroczystość Objawienia Pańskiego ukazuje Trzech Mędrców, pielgrzymów nadziei, podążających drogą w celu odszukania Mesjasza. Podjęli ją z pragnieniem poznania Tego, który był dla świata nową nadzieją. Mędrcy ze Wschodu wyruszyli na poszukiwanie Mesjasza kierowani wewnętrznym pragnieniem dobra, prawdy i piękna. Było ono tak wielkie, że odważyli się wyruszyć w nieznane, prowadzeni blaskiem tajemniczej Gwiazdy. Droga, którą przebyli ze Wschodu do Betlejem, stała się dla nich drogą wyzwolenia – wyjściem z rzeczywistości, która obfitowała w ciemność; była naznaczona niesprawiedliwością, nędzą i paraliżującą beznadzieją. Gdy ujrzeli Dzieciątko, upadli przed Nim na twarz i oddali Mu pokłon (por. Mt 2,11). Uznali w Nim tego, który stał się nową nadzieją ludzkości. W ubogim Królu żydowskim dostrzegli znak łaskawości i miłosierdzia Boga – światło, które rozbłysło, aby oświecić ich umysły i serca.

Hasło tegorocznego Dnia Modlitwy i Pomocy Misjom „Chrystus nadzieją dla świata” współbrzmi z pragnieniem Trzech Mędrców oraz z naszymi nadziejami. Żyjąc w świecie nękanym przez niepewność jutra, zranionym nienawiścią, wojnami, niesprawiedliwością i mrokiem grzechu, my również – jak Mędrcy, owi pielgrzymi nadziei – szukamy Kogoś, kto doda odwagi w walce ze złem i naszymi ludzkimi słabościami, umocni darem męstwa w pokonywaniu życiowych przeszkód i ukaże perspektywę lepszej przyszłości. My także jak oni uznajemy w Chrystusie jedynego Zbawcę, będącego nadzieją dla nas i naszego świata; Zbawcę będącego również ratunkiem, ocaleniem i obrońcą przez złem.

2. Dzisiejsza uroczystość przypomina o naszym obowiązku misyjnym. Mędrcy symbolizują liczne ludy i narody, które ciągle szukają Boga. Wciąż reprezentują miliardy ludzi, którzy jeszcze nie poznali Chrystusa, Jego Ewangelii i żyją w tęsknocie za poznaniem prawdziwego Boga. Do nich posyła nas Chrystus z Dobrą Nowiną i im mamy nieść nadzieję lepszego świata.

Chrystus, którego poznaliśmy dzięki łasce wiary i za którym poszliśmy od dnia chrztu świętego, zobowiązuje do tego, abyśmy nie zatrzymywali światła Bożego i skarbu wiary wyłącznie dla siebie (por. Novo millennio ineunte, 40). Nie przeżywali egoistycznie swej przynależności do Niego i do Kościoła, ale wielkodusznie zatroszczyli się, by inni Go poznali i pokochali; doświadczyli Jego miłości i osiągnęli zbawienie.

Działalność misyjna, z woli Chrystusa, należy do istoty Kościoła, który tworzymy. W nim wszyscy jesteśmy uczniami-misjonarzami. Dzisiaj dziękujemy Bogu za łaskę i powołanie misyjne. Za to, że możemy ukazywać innym ludziom Chrystusa i budzić w nich nadzieję lepszego życia – życia wiecznego. Wierzymy, że Chrystus jest nadzieją dla świata. W Nim ludzkość, udręczona wojnami, ubóstwem, licznymi podziałami, może odnaleźć nadzieję na przebaczenie i pojednanie, solidarność i braterską miłość. Misjonarze są świadkami tej nadziei wśród tych, którzy borykają się z niedostatkiem i cierpieniem. Są budowniczymi pokoju i jedności.

3. Jesteśmy wdzięczni Bogu, który jest miłością (por. 1 J 4, 16)  za posługę 1662 misjonarek i misjonarzy z Polski, głoszącym  Ewangelię w 99 krajach świata. Dzisiaj wspieramy modlitwą i ofiarą tych, którzy w młodych Kościołach misyjnych słowem i czynem dzielą się swą wiarą. Misjonarki i misjonarze nie tylko mówią o nadziei, ale ją uobecniają wśród ubogich i potrzebujących wsparcia. Dzieła charytatywne, edukacyjne, medyczne, jakie ofiarnie prowadzą, przywracają nadzieję chorym, starcom, niepełnosprawnym, bezdomnym
i wykluczonym społecznie z powodu pochodzenia i nędzy. Nie byłyby to możliwe, gdyby nie hojność serca wielu darczyńców z Polski. Dzisiaj, zgodnie z zaleceniem Konferencji Episkopatu Polski, ofiary zebrane we wszystkich parafiach w Polsce są przeznaczone na Krajowy Fundusz Misyjny, któremu patronuje Komisja Episkopatu Polski ds. Misji. Ten fundusz służy materialnemu wsparciu polskich misjonarzy oraz utrzymuje Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, gdzie obecnie 7 osób przygotowuje się do posługi misyjnej, a są wśród nich 2 kapłani diecezjalni, 2 kapłani zakonni, 2 siostry zakonne i 1 osoba świecka.

Objawienie Pańskie jest też patronalnym świętem Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. Na całym świecie tego dnia dzieci należące do tego Dzieła łączą się w modlitwie i stają się kolędnikami misyjnymi. Ofiary zebrane w czasie misyjnego kolędowania, w tym roku zostaną przekazane dzieciom z Demokratycznej Republiki Konga.

W imieniu wszystkich polskich misjonarek i misjonarzy oraz tych, którzy przygotowują się do posłania misyjnego, składam serdeczne Bóg zapłać za modlitwę i ofiarność, za troskę o misje. Życzę Wam, byście wzrastając w wierze doświadczyli obecności tej nadziei, którą jest Chrystus dla świata.

Z serca wszystkim błogosławię w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Bp Jan Piotrowski
Przewodniczący Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji

Warszawa, 7 września 2024 r.

400 lat franciszkanów

 400 lat franciszkanów
w Osiecznej

Franciszkanów - reformatów sprowadzono do Osiecznej 1622 roku. Stało się to dzięki staraniom Adama Olbrachta Przyjemskiego, wielkiego oboźnego koronnego, senatora i późniejszego kasztelana gnieźnieńskiego. Tym aktem fundator wypełnił zobowiązanie testamentalne swej pierwszej małżonki Zofii z Przymułtowic Przyjemskiej. Uroczyste wprowadzenie braci odbyło się 14 sierpnia. Była to pierwsza fundacja reformatów w Wielkopolsce.

800 lat zakonu

1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.

2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.

3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.

800 lat zakonu